Astronomowie korzystający z należącego do NASA Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba zidentyfikowany supernowa SN Eos, która eksplodowała, gdy Wszechświat miał 1 miliard lat, co oznacza najdalszą eksplozję gwiazd potwierdzoną za pomocą spektroskopii. SN Eos, wykryta przy przesunięciu ku czerwieni wynoszącym 5,133 w ramach współpracy JWST w ramach współpracy Vast Exploration for Nascent, Unexplored Sources (VENUS), zapewnia wgląd w śmierć masywnych gwiazd we wczesnym kosmosie. David Coulter z Johns Hopkins University kierował zespołem badawczym, który po raz pierwszy zidentyfikował stan przejściowy na obrazowaniu JWST pola gromady galaktyk MACS 1931.8-2635 1 września 2025 r. Wyniki opublikowano na serwerze preprint arXiv 7 stycznia. Supernowa, która eksplodowała wkrótce po epoce rejonizacji, stała się widoczna dzięki soczewkowaniu grawitacyjnemu z gromady galaktyk na pierwszym planie, które wzmocniło jej światło 25 do 30 razy, tworząc wiele obrazów. Kolejna spektroskopia JWST przeprowadzona 8 października 2025 roku potwierdziła, że SN Eos jest supernową typu II, wykazując sygnatury bogate w wodór, w tym profile Balmer P-Cygni. Zespół zaklasyfikował ją jako supernową typu IIP znajdującą się pod koniec fazy plateau, czyli okresu utrzymującej się jasności wynikającej z rekombinacji wodoru. Dane spektralne wykazały, że gwiazda progenitorowa SN Eos powstała w środowisku o stężeniu metali mniejszym niż 10% obfitości Słońca, czego dowodem są słabe linie absorpcji żelaza. Dostarcza to bezpośrednich dowodów na powstawanie i śmierć masywnych gwiazd we wczesnym Wszechświecie, ubogim w metale. Graur z Uniwersytetu w Portsmouth powiedział, że daje to natychmiastową informację o populacji gwiazd, z której gwiazda eksplodowała, zauważając, że gwiazdy o dużej masie eksplodują szybko po powstaniu, śledząc trwające powstawanie gwiazd. Galaktyka macierzysta SN Eos to ultrasłaba galaktyka emitująca promieniowanie Lyman-alfa, która byłaby niewykrywalna, gdyby supernowa nie działała jak latarnia morska. Archiwalne zdjęcia Kosmicznego Teleskopu Hubble'a z marca 2024 r. uchwyciły emisję w zakresie dalekiego ultrafioletu w kadrze spoczynkowym kilka dni po eksplozji, wykazując dowody wybuchu wstrząsu lub interakcji z materią okołogwiazdową. Matt Nicholl z Queen's University w Belfaście powiedział: „Możemy obserwować tę osobliwą gwiazdę na podstawie niezwykłych danych z odległości, w której nigdy nie widziano izolowanych supernowych, a jakość danych jest wystarczająca, aby wykazać, że gwiazdy te różnią się od większości gwiazd spotykanych we wszechświecie lokalnym”. Odkrycie to stanowi krytyczny krok w kierunku misji JWST polegającej na zrozumieniu życia i śmierci pierwszych gwiazd wszechświata oraz ich roli w zasiewaniu kosmosu pierwiastkami chemicznymi.
